صندلی های من

و او (نا) مردی است که روزی به یاد خواهد آورد گذشته اش را که با صندلی های خالی ، نه برای تمرین سخنوری که به عنوان جدی ترین و تنها شنوندگانش ، سخن می گفت و آن روز که دیگر برای این افکار دیر است، روز تشویش است نه تشویق.